ZAPOBIEGANIE I LECZENIE USZKODZENIA UCHA WEWNĘTRZNEGO

Profilaktyka wiąże się z przestrzeganiem następujących zasad:

– 1. Analiza wskazań do podania leku ototoksycznego, ustalenie jego dawki oraz drogi podania. Antybiotyki aminoglikozydowe powinny być stosowane ogólnie jedynie w zakażeniach zagrażających życiu.

– 2. Kontrola czynności nerek, oznaczanie w uzasadnionych przypadkach stężenia antybiotyku w surowicy krwi i okresu jego półtrwania, a więc dążenie do utrzymania stężenia antybiotyku na poziomie nie przekraczającym toksycznego. Dawkowanie aminoglikozydów u chorych z niewydolnością nerek należy ustalać na podstawie tabeli uwzględniających stopień nasilenia zaburzeń w ich czynności.

– 3. Kontrola czynności narządu słuchu i układu równowagi.

– 4. Codzienna obserwacja chorego pod kątem objawów mogących wyprzedzać uszkodzenie ucha wewnętrznego (szum, uczucie pełności w uchu, zaburzenia równowagi) i w razie ich stwierdzenia odstawienie antybiotyku lub zmiana sposobu jego podawania (zmniejszenie dawki, rozdzielenie jej na kilka dawek w ciągu doby).

– 5. Znajomość czynników usposabiających do wystąpienia polekowych uszkodzeń ucha wewnętrznego, do których należy zaliczyć: a. Mocznicę lub inne poważne uszkodzenia czynności nerek. b. Uprzednie stosowanie leków ototoksycznych. c. Wiek ponad 60 lat, a także okres niemowlęcy ‚ małego dziecka, d. Uprzednio istniejące uszkodzenie ucha wewnętrznego bez względu na jego przyczynę (np, pozapalne, po urazie akustycznym, upośledzenie słuchu uwarunkowane genetycznie itp.). e. Wrażliwość osobniczą, która może występować rodzinnie, f. Unikanie podawania dwu leków ototoksycznych jednocześnie (np. antybiotyku aminoglikozydowego i furosemidu).

Wystąpienie objawów uszkodzenia narządu słuchu i układu równowagi jest w zasadzie wskazaniem do odstawienia antybiotyku. Ze wzglądu na istniejące zaburzenia metabolizmu komórek zmysłowych ucha wewnętrznego zaleca się pozajelitowe podawanie witamin z grupy B, kokarboksy- lazy, cytochromu C. W przypadkach, w których dominują objawy ze strony układu równowagi (zawroty głowy, nudności, wymioty), można zastosować ponadto leczenie objawowe,

Do chwili obecnej nie ma jeszcze przekonywających danych o skuteczności stosowania u chorych preparatu Ozothin, który podawany świnkom morskim wykazywał pewne działanie ochraniające ucho wewnętrzne przy podawaniu toksycznych dawek streptomycyny.

OTOTOKSYCZNOŚĆ ANTYBIOTYKÓW STOSOWANYCH MIEJSCOWO DO JAMY BĘBENKOWEJ

Wiele związków chemicznych przenika z jamy bębenkowej przez błonę okienka przedsionka (owalnego) do ucha wewnętrznego mogąc powodować jego uszkodzenie [14, 32, 50, 55], co ma duże znaczenie praktyczne ze względu na częste stosowanie miejscowe antybiotyków w leczeniu zachowawczym i operacyjnym zapaleń ucha środkowego.

Odbiorcze upośledzenia słuchu występują przede wszystkim po amino- glikozydach. Podanie miejscowe do jamy bębenkowej chloramfenikolu, tetracykliny i erytromycyny może spowodować również uszkodzenie słuchu, mimo że antybiotyki te podawane ogólnie nie są ototoksyczne [5, 6, 33, 62], Dlatego też należy dokonać właściwego doboru antybiotyku, ściśle przestrzegać jego stężenia w kroplach do uszu i nie stosować antybiotyków ototoksycznych w postaci zasypek lub stężonych roztworów w czasie operacji ucha środkowego. Istnieje duże ryzyko wystąpienia odbiorczego, upośledzenia słuchu po chloroheksydynie (Hibitan), która przypadkowo może przemieścić się do jamy bębenkowej przy dezynfekcji przewodu słuchowego zewnętrznego. Środek ten nie powinien być używany w chirurgii uszu [6],

Dodaj Komentarz

Designed by WordPress.
Przeczytaj poprzedni wpis:
MATABOLIZM PODTLENKU AZOTU

Dykes i wsp. [8] analizując występowanie tzw. pohalotanowego zapalenia wątroby doszli do wniosku, że halotan stosowany prawidłowo, w odpowiednich stężeniach,...

Zamknij