Zachowanie seksualne

Przedstawione powyżej twierdzenia można w pełni zastosować do problematyki zachowania seksualnego. Zgodnie z przedstawioną już definicją zachowania należy przyjąć, że zachowanie seksualne jest to akt regulacji stosunków z otoczeniem, kiedy celem jest uzyskanie satysfakcji seksualnej. Zachowanie będzie zatem miało charakter seksualny jedynie wówczas, jeśli ukierunkowane jest (świadomie lub nieświadomie) na uzyskanie satysfakcji seksualnej – jest więc w tym przypadku określane przez rodzaj standardu regulacji.

Pewne kontrowersje może budzić w tym miejscu pojęcie satysfakcji seksualnej. Kinsey (1948, 1953) utożsamiał satysfakcję seksualną z orgazmem, nie różnicując w dostatecznym stopniu tych przeżyć u kobiet i mężczyzn. Stanowisko to było wielokrotnie krytykowane, a ostatecznie zweryfikowane w badaniach Mastersa i Johnson (1975), którzy wykazali wyraźne różnice w reakcjach kobiet i mężczyzn przy podnieceniu seksualnym. Psychoanalitycy podkreślali natomiast podział ról w akcie seksualnym, powodujący różnice w uzyskiwaniu satysfakcji w związku z typowymi cechami aktywności życiowej obu płci. Poglądy te przedstawiają w zbiorczych opracowaniach m.in. Widlócher (1969) i Jeannióre (1969). Specjalną skalę do oceny satysfakcji seksualnej stosowała Malewska (1967). Skala ta dotyczy jednak satysfakcji seksualnej rozumianej jako stopień ogólnego zadowolenia z życia seksualnego. Pojęcie standardu regulacji zachowania seksualnego odnosi się natomiast do poszczególnych jednorazowych przeżyć seksualnych, dlatego też przez satysfakcję seksualną będziemy rozumieli każdy rodzaj przyjemnego doznania seksualnego. W skład tak rozumianej satysfakcji seksualnej wchodzą więc zarówno przeżycia psychiczne, jak też inne doznania związane z podrażnieniem stref erogenicznych.

Dodaj Komentarz

Designed by WordPress.
Przeczytaj poprzedni wpis:
Sporne metody

Z tego, że brak jest zgody i ściśle naukowych uzasadnień w zakresie problemów fundamentalnych w wychowaniu seksualnym, nie wynika, iż...

Zamknij