Normy wzrostu i rozwoju dziecka

Szereg ośrodków naukowych na świecie zajmuje się określeniem norm wzrostu i rozwoju, koniecznych do właściwego określenia zmian patologicznych. W okresie wzrostu pewne obrazy morfologiczne mogą naśladować zmiany patologiczne u dorosłych. Dalszą trudność stanowi określenie normy w stosunku do wieku. Pewne cechy pojawiają się w miarę wzrostu osobnika, przy czym wykształcenie ich może być wcześniejsze lub późniejsze, zależnie od dziedziczności, warunków bytowych czy klimatycznych. Praktycznie największe znaczenie ma określenie wieku kostnego na podstawie zdjęć rtg dłoni. Metoda ta ma duże znaczenie zwłaszcza w chorobach endokrynologicznych (różnicowanie między karłowatością pierwotną a przysadkową, niedoczynność tarczycy, przedwczesna dojrzałość płciowa) (ryc. 22). Istnieje poza tym szereg innych metod określania wieku kostnego.

Dalszą trudność interpretacji zdjęć radiologicznych u dzieci stanowią tzw. warianty, to znaczy odchylenia od typowych obrazów, uznanych w danej grupie za normę. Oto na przykład: u dzieci może występować w stanach fizjologicznych nieiprawidłowa mineralizacja. W przypadku nieprawidłowej mineralizacji z powodu guza kości piętowej rozpoznano martwicę aseptyczną. Dziecku polecono leżeć w łóżku, co było bardzo niewskazane z uwagi na dużą nadwagę. Uwzględnienie odrębności wzrostu, rozwoju i wariantów anatomicznych w ocenie zdjęć radiolo-gicznych u dzieci pozwoliło wykluczyć chorobę u zdrowego dziecka. Również w dalszej nasadzie kości udowej spotykamy się często z nieprawidłową mineralizacją, będącą wynikiem szybkiego wzrostu.

Dodaj Komentarz

Designed by WordPress.
Przeczytaj poprzedni wpis:
OSTRA CHOROBA REUMATYCZNA

Ostra choroba reumatyczna jest uogólnionym schorzeniem układu mezenchymalnego, uszkadzającym u 'dzieci przede wszystkim układ krążenia, a szczególnie serce. Znamienną cechą...

Zamknij