MIŁOŚĆ CZŁOWIEKA – WIĘŹ SZCZEGÓLNA

Dziecko uczy się nie tylko mowy, chodzenia i określonego zachowania się w różnorodnych sytuacjach, ale uczy się, chociaż przeważnie podświadomie, należytego zachowania się w społeczeństwie, odnoszenia się do innych ludzi oraz form tworzenia z nimi więzi uczuciowych. Formą szczególną tych więzi jest miłość człowieka. Szczególne znaczenie w jej rozwoju odgrywa kształtowanie się miłości do rodziców, a zwłaszcza do matki. Rozwój miłości do rodziców jest modelem kształtującym zdolność do miłości w ogóle. Silne więzi uczuciowe między rodzicami i dzieckiem sprawiają, że przyswaja sobie ono normy współżycia społecznego w dużej mierze po to, aby nie utracić miłości rodziców. Proces uczenia się dziecka, oparty na dążeniu do miłości, ma zasadnicze znaczenie dla jego późniejszego funkcjonowania w społeczeństwie. Nawet kształtowanie miłości do rodziców, będące modelem kształtowania zdolności do miłości w ogóle, ma jednak pewne granice. W miarę rozwoju dziecko musi w pewnym stopniu odejść uczuciowo od rodziców, aby móc się związać miłością z innymi ludźmi. Przesadna miłość do rodziców może obniżać zdolności do miłości innego człowieka. Konsekwencją tego jest wiele sytuacji trudnych i konfliktowych utrudniających ułożenie sobie własnego życia zgodnie z oczekiwaniami.

Dodaj Komentarz

Designed by WordPress.
Przeczytaj poprzedni wpis:
Granice normy i patologii w ujęciu ewolucyjnym

Granice normy i patologii w ujęciu ewolucyjnym są trudne do oznaczenia, zwłaszcza w odniesieniu do kobiet. Z badań porównawczych wynika,...

Zamknij