Mechanizm pobudliwości seksualnej

Mechanizm pobudliwości seksualnej jest najsilniejszy na początku pierwszej serii kopulacyjnej, następnie zaś ulega osłabieniu wraz z kolejnymi seriami kopulacyjnymi. Wyrazem tego jest wydłużenie się przerw poejakulacyjnych (czas od ejakulacji do pierwszej intromisji z następnej serii kopulacyjnej) po kolejnych ejakulacjach. Wydłużenie to jest być może wynikiem habituacji, na którą mechanizm pobudliwości seksualnej jest szczególnie podatny, a na co wskazuje również fakt, że jeżeli samiec szczur nie rozpocznie kopulacji z samicą w krótkim czasie po jej napotkaniu, przeważnie przestaje się nią interesować. Występowaniem habituacji mechanizmu pobudliwości seksualnej tłumaczy się także efekt

Coolidge’a, kiedy samiec zupełnie zhabituowany na bodźce dochodzące od samicy z którą kopulował, zaczyna reagować na bodźce od nowej samicy.

W przeciwieństwie do mechanizmu pobudliwości seksualnej mechanizm kopulacyjny w trakcie pierwszych kilku serii kopulacyjnych ulega swoistemu torowaniu, po którym dopiero następuje jego osłabienie. Wyrazem tego jest początkowy spadek liczby intromisji potrzebnych do osiągnięcia ejakulacji oraz skrócenia czasu trwania serii kopulacyjnej. Mechanizm kopulacyjny działa od pierwszej intromisji do ejakulacji. Jest więc ściśle związany z konsumacją seksualną.

Dodaj Komentarz

Designed by WordPress.
Przeczytaj poprzedni wpis:
STRUKTURALNE ELEMENTY ZACHOWANIA

Nader oczywistą sprawą jest to, że tak sformułowany warunek prawidłowości odnosi się wyłącznie do strukturalnych elementów zachowania, a więc do...

Zamknij