Etyka seksualna jako część etyki ogólej

Uzasadnienie w etyce seksualnej, jako części etyki ogólnej, polega na przyjęciu elementu (czy elementów) systemu ogólnego jako racji uznania elementu systemu etyki szczegółowej (w tym przypadku seksualnej). Takim elementem jest niewątpliwie pojęcie i wartość człowiek stanowiące założenie w etyce humanizmu socjalistycznego, jak i w wielu innych etykach. W etyce seksualnej można więc byłoby orzekać o człowieku wszystko to, co zakłada o nim etyka ogólna, np., że powinien być autonomem nie automatem, że powinien być szczęśliwy, że rozwijając siebie i otoczenie społeczne powinien o to szczęście czynnie zabiegać itd. Wrócimy zaraz do mechanizmu formułowania norm, ale najpierw pytanie: czy ten element człowiek jest wartością dostateczną, jedynie konstytutywną dla etyki seksualnej? Działanie seksualne jest na ogół współdziałaniem 18 i zarówno zasada autonomizacyjna prowokuje do dalszego pytania: „w stosunku do kogo i czego?”, jak i zasada felicytologiczna wymaga określenia: „dzięki komu i z kim? – dla czyjego szczęścia?”, nie mówiąc o zasadzie rozwojowej, która dla gatunku ludzkiego oznacza coraz to wyższe szczeble socjalizacji – przez urabianie, wychowanie, uczestnictwo i próby zadaniowe.

Dodaj Komentarz

Designed by WordPress.
Przeczytaj poprzedni wpis:
Wymiary zjawiska przestępczości seksualnej

- 1. Opinie w sprawie ilościowego rozmiaru zjawiska przestępczości seksualnej w jego całokształcie są w literaturze rozbieżne. Niektórzy twierdzą, że...

Zamknij