DZIAŁANIE TYREOSTATYKÓW

Do ciężkich powikłań podczas leczenia tyreostatykami należy agranu- Iocytoza i leukopenia. Uważa się, że powikłanie to występuje u ok. 1,2% leczonych metylotiouracylem i tylko 0,5% chorych leczonych propylo- tiouracylem czy pochodnymi imidazolu. Wystąpienie tego powikłania wymaga przerwania podawania tyreostatyku i w ciężkich przypadkach hospitalizacji chorych. W przypadkach umiarkowanej agranulocytozy jest wskazane podanie leków pobudzających układ bialokrwinkowy lub malej dawki steroidów, a jeśli liczba granulocytów wielojądrzastych przekracza 1000/1 mm, można próbować podawania tyreostatyków z drugiej grupy.

Podczas długotrwałego stosowania tyreostatyków dochodzi do zmniejszenia stężenia krążącej T, i T4 i zaburzenia sprzężenia zwrotnego przy- sadka-gruczoł tarczowy. Zwiększenie stężenia tyreotropiny może powodować powiększenie gruczołu tarczowego. Wolotwórcze działanie tyreostatyków ujawnia się po opanowaniu ostrych objawów hipertyreozy i może wskazywać na potrzebę zmniejszenia dawki leku lub jednoczesnego z tyreostatykami podawania małych dawek T4. W przeszłości w leczeniu nadczynności sporadycznie stosowano również nadchloran potasowy. Lek ten sporadycznie wywołuje niedokrwistość aplastyczną i obecnie nie jest już stosowany.

Niewielki wpływ na biosyntezę hormonów gruczołu tarczowego, a co za tym idzie działanie wolotwórcze, wywołują lit i jego pochodne, sul- ionamidy, pochodne kwasu p-aminobenzoesowego, cyjanokobalamina i barbiturany.

Dodaj Komentarz

Designed by WordPress.
Przeczytaj poprzedni wpis:
Zaburzenia czynności tarczycy część 2

W ujęciu w jeden system zależności między przysadką mózgową i między- mózgowiem a gruczołami płciowymi przejawia się dążenie do uznawania...

Zamknij