CHWYT I

CHWYT I służy dtp określania, na jakiej wysokości znajduje się dno macicy, oraz jakie części płodu w nim leżą (ryc. 39). W tym celu stajemy obok ciężarnej lub rodzącej twarzą do jej głowy. Obie ręce, zwrócone palcami ku sobie, układamy krawędziami na dnie macicy

i, wpuklając je poza dno, staramy się ustalić jego odległość od stałych punktów, jakimi są spojenie łonowe, pępek i wyrostek mieczykowaty. Pozwala to ustalić wysokość dna macicy, a więc (przypuszczalny czas

CHWYT II służy do stwierdzenia, po której stronie macicy napotykamy większy opór, odpowiadający grzbietowi płodu (ryc. 41). Usta- wiamy się w ten sposób, jak przy chwycie I i układamy obie ręce płasko, na obu bolcach macicy, mniej więcej w połowie trzonu. Uciskając na przemian, raz jedną, to znów drugą ręką, staramy się wyczuć, po której stronie jest większy opór, który odpowiada grzbietowi.

CHWYT III służy do znalezienia części przodującej, określenia jej właściwości i stosunku do wchodu miednicy (ryc. 42). W tym celu stajemy zwróceni twarzą do nóg rodzącej. Układamy ręce końcami palców, zwróconymi ku spojeniu łonowemu, powyżej obu pachwin, tuż obok wewnętrznych stron talerzy biodrowych. Wciskając obie krawędzie rąk w głąb, staramy się zbliżyć palce ku sobie. Część przodująca, znajdująca się nad wchodem, musi się pomiędzy nie dostać.

Oceniamy wówczas jej kształt, spoistość, ruchomość i stosunek do wchodu. Jeśli palce nasze ślizgając się po części przodującej w kierunku wchodu miednicy rozchodzą się i nie będziemy w stanie dosięgnąć jej największego obwodu, znaczy to, że część przodująca jest

CHWYT IV jest odmianą trzeciego i służy do tego samego celu co i poprzedni. Polega on na uchwyceniu części przodującej jedną ręką (ryc. 43). Badający jest zwrócony twarzą ku głowie ciężarnej. Rękę układamy nad spojeniem łonowym tak, aby kciuk znalazł się po jednej stronie nad pachwiną, a pozostałe cztery palce po stronie przeciwnej. Zbliżając palce ku sobie, chwytamy część przodującą, znajdującą się nad wchodem, między kciuk a palec środkowy. Chwyt ten dla początkujących jest trudniejszy, lecz po nabyciu wprawy oddaje duże usługi.

Chwyt trzeci i czwarty muszą być wykonywane bardzo delikatnie, i bezboleśnie, gdyż w przeciwnym razie odruch obrony rodzącej uniemożliwia przeprowadzenie badania.

CHWYT V, nie podany przez Leopolda, polega na obmacywaniu przedniej ściany brzucha, tuż nad spojeniem łonowym, celem stwierdzenia, czy główka nie wystaje przed spojenie łonowe, (piominentio)

Dodaj Komentarz

Designed by WordPress.
Przeczytaj poprzedni wpis:
Diagnostyka układu sercowo-naczyniowego

Diagnostyka układu sercowo-naczyniowego uległa również dużemu pogłębieniu, zwłaszcza że zmiany spostrzegane na zdjęciach przeglądowych zostały pod względem diagnostycznym uzupełnione badaniami...

Zamknij